Po śmierci mojej najlepszej przyjaciółki przygarnąłem jej syna i wychowałem go jak własnego. Dałem mu całą miłość, której mi brakowało w dzieciństwie. Przez dwanaście lat byliśmy prawdziwą rodziną. Ale pewnej nocy żona obudziła mnie w panice, mówiąc, że odkryła coś, co nasz syn ukrywał. Kiedy to zobaczyłem, zamarłem z przerażenia, a w oczach napłynęły mi łzy.
Nazywam się Oliver. Mam teraz 38 lat, a moje dzieciństwo było dalekie od ciepłych, sielankowych historii, które ogląda się w filmach. Dorastałem w domu dziecka – zimnym, izolującym, miejscu, gdzie łatwo było poczuć się niewidzialnym.
Ale była jedna osoba, która sprawiała, że to wszystko było znośne: moja najlepsza przyjaciółka Nora.
Nie byliśmy spokrewnieni, ale to ona była dla mnie najbliższą rodziną. Dzieliliśmy się wszystkim – ciasteczkami ukradkiem wyniesionymi z kuchni, cichymi rozmowami po zgaszeniu światła i marzeniami o tym, kim będziemy, gdy w końcu uwolnimy się z tego miejsca.
Razem przez to przeszliśmy.
W dniu naszych osiemnastych urodzin staliśmy na zewnątrz, mając u stóp jedynie zniszczone torby podróżne, a Nora spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
„Nieważne, co się stanie, Ollie” – powiedziała, ściskając moją dłoń – „zawsze będziemy rodziną. Obiecaj mi”.
„Obiecuję” – odpowiedziałem i mówiłem to szczerze.
I dotrzymaliśmy tej obietnicy. Nawet gdy życie poprowadziło nas do różnych miast, tygodnie mijały zbyt szybko, a rozmowy telefoniczne stawały się krótsze, tak naprawdę nigdy się od siebie nie oddalaliśmy.
